CCFB Logo
 

Βίας Καμώματα.

Το να μάχεσαι είναι η επιτομή της βιαιότητας και η κατάσταση μυαλού είναι ο μοναδικός παράγοντας για την νίκη. Η θέληση για την νίκη είναι πολύ πιο σημαντική και από τις ικανότητες που έχεις για την νίκη. Ο μεγαλύτερος εχθρός σε μια μάχη είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και οι αναστολές, που ίσως έχουμε σε μία βίαια συμπλοκή. Το μυαλό πρέπει να ελευθερωθεί από προσχεδιασμένες τεχνικές και πρέπει να προγραμματιστεί για την άμεση και αποτελεσματική δράση βίας.


Ο σκοπός είναι ένας: Ο αντίπαλος που πρέπει να ηττηθεί! Και αυτό πρέπει να το πετύχεις με όλο σου το είναι. Άσε το εκπαιδευμένο υποσυνείδητο να σε κατευθύνει μακριά από όλες τις συνειδητές και καθορισμένης μορφής τεχνικές.


Δεν μπορείς να έχεις αποτελεσματικές και προκαθορισμένες αντιδράσεις σε άγνωστες δράσεις.


Η προκαθορισμένη άμυνα ή επίθεση, θα εμποδίσει τα ζωώδη σου ένστικτα επιβίωσης από το να εξελιχτούν. Πρέπει να βασιστείς και να εμπιστευτείς την εκπαιδευσή σου.

Μη χτίζεις την αυτοπεποίθησή σου μέσω της εμφανισής σου, μην υποτιμάς κανέναν καθώς δεν μπορείς να διακρίνεις την ικανότητα, την εμπειρία, την αποφασιστικότητα, την ταχύτητα, την δύναμη και το κρυμμένο όπλο, παρά μόνον όταν είναι εντελώς αργά. Σε γενικές γραμμές η εκπαίδευση “αυτοάμυνας” στο μαχαίρι μαστίζεται από παρερμηνείες, πομφόλυγες και πλάνες. Για να προσεγγίσεις τις μεθόδους/τακτικές άμυνας σε μαχαίρι, πρέπει πρώτα να έχεις κατανοήσει, τον τρόπο με τον οποίο ένας επιτιθέμενος θα το χρησιμοποιήσει.


Προσπαθώντας να αναπτύξω το CCFB και να προσεγγίσω την δυναμική μιας ρεαλιστικής επίθεσης με μαχαίρι, θέλησα να μελετήσω και να βασιστώ στις γνώσεις, τις εμπειρίες, τα βιβλία, τα βίντεο και τα στατιστικά στοιχεία που έχουν συλλεγεί όλα αυτά τα χρόνια. Υπάρχουν πολλά βίντεο από κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης, τα οποία δίνουν γνώση και πληροφορία, αλλά και τακτικές που ίσως μπορείς να εφαρμόσεις. Με λίγη προσεκτική μελέτη μπορούμε να μάθουμε από αυτά, και να διαμορφώσουμε αντίστοιχα τις ενέργειες στις οποίες θα πρέπει να προβούμε, τις μεθόδους που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε.


Το 70% των επιθέσεων με μαχαίρι κατευθύνονται πρώτα με το ελεύθερο χέρι. Ο επιτιθέμενος κρατά το μαχαίρι κοντά στα πλευρά του, καλύπτοντας ή κρύβοντας το με το σώμα του. Το ελεύθερο χέρι δεν είναι “νεκρό” ή παράλυτο. Αντιθέτως, είναι το χέρι ελέγχου με το οποίο ο επιτιθέμενος ανοίγει δρόμο, κτυπάει ή γραπώνει. Στο CCFB το λέμε “check-hand” ή χέρι ελέγχου.


Το ελεύθερο χέρι αλλάζει τελείως τη δυναμική και την έκβαση της εμπλοκής. Κυρίως γιατί η αντίδραση σου σαν αμυνόμενος θα εξαρτηθεί από την πρώτη κίνηση του ελεύθερου χεριού (του επιτιθέμενου) που θα χρησιμοποιηθεί και σαν “δόλωμα” για να μπορέσει να περάσει την αμυνά σου.


Παρατηρώντας τις πολεμικές τέχνες στο σύνολό τους, βλέπω ότι σπάνια χρησιμοποιούν την κίνηση του πρώτου χεριού. Αντιθέτως, αυτό που βλέπω είναι ισχνές και προβλεπόμενες τηλεγραφικές επιθέσεις με πρωταρχικό οδήγημα από το οπλισμένο χέρι.


Στο CCFB έχω αναπτύξει ενεργειακές ασκήσεις ροής με τέτοιο τρόπο ώστε το ελεύθερο χέρι να λειτουργεί για να σε αποπροσανατολίσει ή να σε καθηλώσει μαζί με το “2 step attack” ώστε να δημιουργηθεί και η κατάλληλη ορμή επίθεσης.


Το “2 step attack” είναι ο όρος που περιγράφει ότι μια επίθεση δεν θα γίνει από ακίνητη στάση αλλά θα υποστηριχτεί από την ορμή και το βάρος του αντιπάλου.


Οι περισσότερες επιθέσεις είναι ενέδρες και όχι μονομαχίες. Και γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο ο επιτιθέμενος θα χρησιμοποιήσει κάποιον “πολλαπλασιαστή ισχύος”, όπως ένα μαχαίρι. Δεν θέλει μια ίση μάχη, αλλά μια εύκολη λεία και ένα γρήγορο αποτέλεσμα. Θα χρησιμοποιήσει τον αιφνιδιασμό υπέρ του από κρυφή και ύπουλη θέση. 


Το πιο πιθανό είναι να μην δεις καν τι σου έρχεται. Θύματα που επέζησαν μιας βίαιης αντιπαράθεσης με μαχαίρι, ανέφεραν ότι αγνοούσαν παντελώς, την ύπαρξη του όπλου μέχρι που κατάλαβαν ότι είχαν υποστεί μαχαιριές και πληγές. Οι επιζώντες δηλώνουν το εξής: νόμιζαν ότι είχαν εμπλακεί σε κάποιου είδους άοπλης συμπλοκής με γυμνά χέρια, καθώς δεν είχαν δει την λεπίδα. Από προσωπική εμπειρία θα σας πώ ότι έχω μαχαιρωθεί 3 φορές και ποτέ δεν κατάλαβα το μαχαίρι. Αυτό που κατάλαβα είναι το αίμα να τρέχει.


Ο επιτιθέμενος θα προσπαθήσει να αποπροσανατολίσει το θύμα και θα περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να κτυπήσει. Δεν θα διστάσει να κτυπήσει και πισώπλατα! Σε μια ιδανική περίπτωση επίθεσης το θύμα αποσπάται, εγκλωβίζεται και δέχεται την επίθεση από κοντά.


Πάνω από το 70% των επιθέσεων εξελίσεται σε απόσταση συζήτησης. Αυτό σου αφήνει πολύ λίγο περιθώριο για να αντιδράσεις. Τόσο μικρό κενό αντίδρασης (reactionary gap) σημαίνει ότι είναι σχεδόν αδύνατο να σταματήσεις την πρώτη επίθεση, πόσο μάλλον εάν δεν την περιμένεις και δεν έχεις την κατάλληλη κατάρτιση αντιμετώπισης. Γι’αυτό είναι ζωτικής σημασίας η απόσταση που πρέπει να δημιουργήσεις ώστε να έχεις τον έλεγχο του περιβάλλοντα χώρου και του αντιπάλου με την περιφερειακή σου όραση.


Οι επιθέσεις είναι οργισμένες και γρήγορες, κάνοντας πολλές φορές τα θύματα να οπισθοχωρούν και να πέφτουν προς τα πίσω στην προσπαθειά τους να ξεφύγουν.

Κάποιος που σου επιτίθεται με μαχαίρι προσπαθεί να σε σκοτώσει και δεν θα κάνει πίσω αν δεν το καταφέρει. Δεν θα διστάσει, θα σε κυνηγήσει σαν λυσσασμένος.


Από την έρευνά μου προκύπτει, ότι η κατάσταση κατά την οποία κάποιος είναι πρόθυμος και έτοιμος να σε μαχαιρώσει είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που θα σε απειλήσει με πυροβόλο όπλο.


Οι επιθέσεις γίνονται με γρήγορες, σύντομες και επαναλαμβανόμενες μαχαιριές υπό διαφορετικές γωνίες. Στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα θα υπάρξει ένα πρώτο κύμα πλήγματος, κατά τη διάρκεια του οποίου ο επιτιθέμενος, εκμεταλλευόμενος τον αιφνιδιασμό και την έκπληξη του θύματος, θα εκτελέσει 5 με 10 μαχαιριές.


Στη συνέχεια, το θύμα αντεπιτίθεται (όσο μπορεί) και προσπαθεί να ξεφύγει. Τότε πέφτει και ο αριθμός των μαχαιριών καθώς αυτές αραιώνουν αισθητά.


Σίγουρα πολλοί άνθρωποι έχουν ξεφύγει, από μια εμπλοκή με μαχαίρι, με αρκετά κοψίματα και νύξεις. Αλλά η αναπόφευκτη αλήθεια είναι ότι αρκεί ένα και μόνο θανάτηφόρο κτύπημα. Αυτό είναι ένα σημείο που πρέπει να καταλάβετε.


Οι περισσότερες επιθέσεις δεν είναι τύπου ευθείας νύξης ή ένα κτύπημα από πάνω. Οι επιθέσεις εκτελούνται με γρήγορες, σύντομες και επαναλαμβανόμενες μαχαιριές σε διαφορετικές γωνίες, ύψη και σημεία.


Την νύξη τύπου “γάζωμα” ή το λεγόμενο “φυλακόβειο” κτύπημα, με σύντομα και απανωτά κτυπήματα στην ευθεία είναι πολύ δύσκολο να την αντιμετωπίσεις διότι δεν έχεις πολύ χώρο και χρόνο για την εκτροπή της επίθεσης ή την απώθησή της.


Ακούω να λένε: “μα καλά ο άλλος δεν θα επιτεθεί έτσι”. Ένα θα σας πω, ο άλλος θα επιτεθεί με όποιον τρόπο θέλει και όποια γωνία μπορεί. Στις περισσότερες των επιθέσων χρησιμοποιούνται και οι δύο λαβές, η λαβή sak sak (αρ. φώτο) και η λαβή pakal (δεξ. φώτο) ενώ σε πολύ λιγότερες περιπτώσεις έχουμε αλλαγή λαβής.


Λαβές

Κάποιες κοινές συμβουλές που μπορείς να έχεις από κάποιον γενικό δάσκαλο αυτοάμυνας σχετικά με την άμυνα σε μαχαίρι είναι: Αν μπορείς να τρέξεις, τρέξε! ή χιουμοριστικά λεγόμενα τύπου: του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ κ.ά.


Δεν μπορείς πάντα να τρέξεις για διάφορους λόγους. Μπορεί να έχεις τα παιδιά σου μαζί, μπορεί να έχεις γεράσει και να είσαι με το μπαστουνάκι σου, μπορεί να έχεις υποστεί έναν τραυματισμό στο πόδι κ.ά.  


Να είσαι σε εγρήγορση και να διαβάζεις τους ανθρώπους, σε περίπτωση ληστείας χρησιμοποιήσε κάποιον ισορροπιστή, όπλο και μυαλό ή κάτι άλλο αυτοσχέδιο και “συμμορφώσου”. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι “γενικός δάσκαλος” και η αποψή μου διαφέρει αρκετά από την άποψη που επικρατεί στους περισσότερους. Οι μπελάδες μπορούν να σε βρουν και ενώ εσύ τους αποφεύγεις, μπορεί να αποφεύγεις τα σκοτεινά σοκάκια αλλά οι μπελάδες θα σε βρούν και στα φωτεινά σοκάκια.


Οι περισσότερες επιθέσεις εκδηλώνονται και στους χώρους εργασίας και τις περισσότερες φορές γίνονται για τρέλλα, χρήματα ή έρωτα, απλά εσύ στέκεσαι εμπόδιο την λάθος στιγμή. Τότε τι κάνεις; Έχεις αναπτύξει κάποια μαχητική ικανότητα;


Πρέπει να είσαι ικανός να μπορείς να διαβάσεις τα σημάδια της γλώσσας σώματος. Το να είσαι ικανός να αναγνωρίσεις μια πιθανή επίθεση πριν αυτή συμβεί μπορεί να κάνει την διαφορά.


Κατά την διάρκεια μια λεκτικής αντιπαράθεσης, εάν δεν βλέπεις τα χέρια του αντιπάλου σου, τότε υποθέτεις πάντα ότι κρατά όπλο οποιασδήποτε μορφής (μαχαίρι, σφυρί, κατσαβίδι, μπουκάλι κλπ).


Σίγουρα η πιο πετυχημένη στρατηγική ενάντια σε μια επίθεση με μαχαίρι είναι να θέσεις σαν προτεραιότητα την διαφυγή. Με άλλα λόγια οι ανθρώποι μαχαιρώνονται λιγότερες φορές εάν εστιάσουν στην διαφυγή τους και όχι σε κάποιον αφοπλισμό. Προσοχή όμως: Όπως είπα παραπάνω δεν μπορείς πάντα να διαφύγεις ή να τρέξεις!


Η συχνή απάντηση ενός πιστολέρο στην ερώτηση “τι κάνεις αν κάποιος σου επιτεθεί με μαχαίρι;” είναι το: “Τραβάω το όπλο μου”. Πρέπει να έχεις κάνει ειδική εκπαίδευση ώστε να είσαι ταχύς στο τράβηγμα του όπλου και να μην απαγορεύει η νομοθεσία της χώρας σου την οπλοφορία γιατί τότε υπάρχει πρόβλημα.


Εκτός από το γρήγορο τράβηγμα χρειάζονται και άλλες ικανότητες όπως: Λειτουργία υπό πίεση, καλή σκόπευση, άνεση στις διάφορες στάσεις σώματος και πολλές ώρες ξηράς προπόνησης. 


Εδώ έρχεται ο κανόνας των 7 μέτρων, που έχει θεσπίσει το FBI. Ο κανόνας των 7 μέτρων κανονικά λέγεται “the 21 foot rule” και είναι το μέτρο απόστασης που σχετίζεται με τον χρόνο που θα χρειαστεί κάποιος για να αναγνωρίσει μια απειλή ώστε να μπορέσει να τραβήξει γρήγορα (quick draw) το όπλο του και να ρίξει δύο φορές στην κεντρική μάζα του επιτιθέμενου με μαχαίρι. Για να γίνει αντιληπτή η ταχύτητα για την οποία μιλάμε, ένας επιτιθέμενος με μαχαίρι μπορεί να καλύψει αυτή την απόσταση σε περίπου 1.5 δευτερόλεπτο.


Επιπλέον θα πρέπει να έχεις καταλάβει την απειλή προς εσένα και να έχεις έτοιμο και εκτός θήκης το πιστόλι σου. Η εκπαίδευση των περισσοτέρων είναι ελλειπής ως προς το γρήγορο τράβηγμα, την θέση που πρέπει να πάρεις για να πυροβολήσεις γρηγορότερα και την ανάγνωση κινήσεων του επιτιθέμενου.


Χρόνος για να φτάσεις τον στόχο = Διανυόμενη απόσταση/διανυόμενη ταχύτητα


Εαν η επίθεση εκδηλωθεί σε απόσταση μικρότερη της αποστάσεως ασφαλείας σου, καλό θα είναι να γνωρίζεις άοπλη μάχη, καθώς δεν θα μπορέσεις να έχεις το όπλο σου άμεσα διαθέσιμο.

0 views